1973 yılının 19 temmuzunda gözlerimi açmışım dünyaya.Doğumum umutla bekleniyormuş.Çünkü benden önce doğan üç kardeşim yaşamamış.Biraz nazlı büyümüşüm işte bu yüzden.Ama hayat hiçte adamı nazlandırmıyor aslına bakarsanız.Önceleri maddi sıkıntılar ezdi yüreğimi sonraları başka hayatın dertleri.Hep üzerine birşeyler eklendi acıların.Herşeye rağmen yaşama dair umut diyordum; sonra hayat felsefem oldu umutlu yaşamak.Acıları ve tüm sıkıntıları şiirlerimde yazılarımda bırakmak istedim.Suya yazı yazmak gibiydi bu.Ben yazacaktım onlar akıp gidecekti. Peki akıp gittimi diyeceksiniz. Belki hayır belki evet.Çünkü artık içimde biriktirmiyorum ne hüzünü ne kederi.Sadece sevinçlerimi biriktiriyorum; birgün gülümseyerek ölebilmek için.Ve siz sevgili edebiyat dostlarının arasında olmaktan büyük keyif alıyorum.İyiki varsınız ve iyiki hepimiz buradayız.SAĞLICAKLA KALIN HEPİNİZ...