Güzelliğin On Para Etmez!

6 / 7 / 2008  Pazar tarihinde Erol Sunat tarafından eklendi, 337 kez okundu...

“Birbirimizi üzmek, birbirimizle didişmek, birbirimize düşmek berbat bir şey...Bilmem farkında mısınız?Gülmesini unutan, gülümsemesini unutan insanlar olduk.Bütün insani değerlere bakış açılarımız, sorgulansa yeridir.Kalp kırmak vakayı adiyeden olmuş..Didişmekten garip bir haz alır olmuşuz...Birilerinin bizi birbirimize düşürmesine gerek kalmamış...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Güzelliğin On Para Etmez!

Birbirimizi üzmek, birbirimizle didişmek, birbirimize düşmek berbat bir şey...
Bilmem farkında mısınız?
Gülmesini unutan, gülümsemesini unutan insanlar olduk.
Bütün insani değerlere bakış açılarımız, sorgulansa yeridir.
Kalp kırmak vakayı adiyeden olmuş..
Didişmekten garip bir haz alır olmuşuz...
Birilerinin bizi birbirimize düşürmesine gerek kalmamış, yiğitlik bizde kalsın misali o işi de üstlenmişiz....
Böyle olunca da, yiğitliğin tarifi değişmiş gitmiş...
Adam kullanma üzerine master yapmışız...
Yalanı doğru gibi söyleme üzerine doktora tezlerine sahip olduğumuzu, sağır sultanlar duymuş...
Kap-kaçcılık, tokatçılık, talancılık ve vurgunculuk gibi konular kahvelerde darbımesel niyetine anlatılır olmuş...
Bu kadar doğru olmak zorunda mısın, alemin doğrusu sen misin demişiz temiz insanlara...
Bir araya gelindiğinde bütün konuştuğumuz maddiyat...
Yani ekonomi...
Ekonomik bir edebiyat türettiğimizin farkına varamadık, galiba...
Ekonomik şiir...
Ekonomik masal...
Ekonomik hikaye...
Ekonomik roman...
Ekonomik şiir nasıl mı olur?
Param yok, derdim çok, diye başlardı mesela...
Ekonomik masala gelince...
Para varmış, para yokmuş, çok olanda çok, az olanda hiç yokmuş, parasız adama selam verilmez, yanından bile geçilmezmiş...
Ekonomik hikaye ise, Paran varsa adamsın, yoksa neye yararsın demiş delikanlıya kız diye başlarmış...
Ekonomik romanın adını “Paranın adı yok” diye koymuşlar, alkışlamış herkes...
Para ile ilgili en çok okunan eser, kısa yoldan zengin olma dersleri gibi abuk-sabuk ancak herkesin her nedense itibar ettiği cep kitapları olmuş..
O halde neymiş ekonomik eser?
En ucuzundan, en kısasından, artısı-eksisi bol olanından, anlatıldığında, okunduğunda, basılıp dağıtıldığında para getiren.
Böyle bir edebi zenginliğin içinde buram buram edebiyat kokan şiirlere, hikayelere, romanlara haliyle kimse bakmaz!...
En ekonomik cevaplar verilir hep!...
Şiir kitapları okunmuyor...
Hikayelerin yüzüne bakan yok...
Sonra meşhur ahkamlar...
Yok abi yok...
Bu memlekette, Yahya Kemaller, Mehmet Akifler yetişmiyor!...
Yetişmesine imkan hazırlanmıyor, zemin hazırlanmıyorsa, destek verilmiyorsa, nasıl yetişsinler diyen de yok...
Maddi gözlüklerle baktığımız bir dünyadan zevk alacak çok fazla bir şey kalmadığını kimseye anlatamıyoruz.
Ekonomilere saplanıp kalmışız...
Parasız adım bile atılamadığının sanıldığı bir ortamla boğuşup duruyoruz diyelim de, sizde rahatlayın, bizde...
Ne anlatırsan anlat, sonu maddiyata varıp dayanıyor ve “ Kaç para” noktasında, son buluyorsa, kırılmamak elde değil...
“Güzelliğin on para etmez / Bu bendeki aşk olmasa “diyor, rahmetli Aşık Veysel...
Biz bu ülkeyi taşıyla, toprağıyla, ay yıldızlı bayrağıyla, insanlarıyla seviyoruz...
Gönüldeki aşk olmasa, ne hırslar, ne gururlar, ne kibirler, ne kinler, ne kendini büyük görmeler on para etmez.
On para etmez ya...
Yaradılanı hoş gör, Yaradandan ötürü demiş, Yunus Emre...
Bir başka sözünde de, bakın ne demiş;
Sevelim, sevilelim / Dünya kimseye kalmaz...