İki Arada

20 / 6 / 2008  Cuma tarihinde Yekta Birdal tarafından eklendi, 190 kez okundu...

“Santiago of Bonari Uzun zamandan beri televizyondan felaket senaryoları izliyordum ülkemden çok uzaklardaydım. Bunu farkında o zaman değildim insanlar son günlerde çok tuhaflaşmıştı veya bana öyle geliyordu her şey normalmiş gibi ilerlese de bazı şeyler çok ilginçti birileri mesaj vermek istiyordu bunu anlamıştım ama ne verebilirlerdi ki? ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

İki Arada

Santiago of Bonari

Uzun zamandan beri televizyondan felaket senaryoları izliyordum ülkemden çok uzaklardaydım. Bunu farkında o zaman değildim insanlar son günlerde çok tuhaflaşmıştı veya bana öyle geliyordu her şey normalmiş gibi ilerlese de bazı şeyler çok ilginçti birileri mesaj vermek istiyordu bunu anlamıştım ama ne verebilirlerdi ki? Son iki yılda kıyametle ilgili 38 film çeşitli ülkeler tarafından yapılmıştı. dünyasa sanki savaşlar durmuş yaşadıkları evrenin son günleriymiş gibi herkes barıştan yana olmuştu. Yunanlılar Kıbrıs sorunun vazgeçmişler Türkiye ile kardeş ülke olmuşlardır aynı durum Ermeniler içinde geçerliydi onlarda soykırım iddiasından vazgeçmişlerdi. O çok büyük gördüğümüz bizi her zaman arkadan vurmaya çalışan Amerika bile ıraktan çekilmiş kendini dış dünya ile bağlantısını koparmıştı daha bunun bir siyasi kültürel aklıma gelmeyen birçok gelişme olmuştu çok değil iki yıl önceydi. Bas bölgesini bağımsız olmuş ve İspanyol sokakları kana bulanmıştı. Herkes bunu protesto etmek için Santiago of bonari meydanında toplanmış ve saatlerce sürecek olan eylem yapılmıştı. Dünya hızla bir kargaşa ilerliyordu bunu herkes farkındaydı ama hiç kimse bu duruma anlam veremiyorlardı en azından bizim açımızdan. Neredeyse bütün devletler kendi içine çekilmişti. Polislerin gözü önünde öldürülen bir İspanyol vatandaş umurlarında bile olmuyordu duyduklarıma ve gördüklerime hiç şekilde ve hiçbir zaman anlam verememiştim o gün üs kattaki evimin sahibi olan o güzel İspanyol kıza kirayı verdim. Belki de o güzel bundan sonraki hayatta göreceğim son güzel varlık oldu. Şimdi o parayı uzattım kareyi hatırlıyorum da son iki yılda gördüğüm tek güzel şeydi evet şimdi o kız çok önemliydi. Benim için niye olduğunu sorma çünkü bende bilmiyorum şuan yaşadığımı hissediyorum sadece hissetmek uzun zamandan beri kimseye dokunmadım kimseyle konuşmadım belki de ilk seninle konuşuyorum. Evet, bir ailem var ama kimler olduğunu nerede yaşadıklarını bilmiyorum. Kafam boş ama sanki dolu gibi hiçbir şey hatırlayamıyorum ama çok şey bildiğimden eminim. evet şimdi aklıma o günü geri dönelim keşke gerçekten dönebilseydim. Son kiramı verdikten sonra dışarıya çıktım gökyüzü tamamen bulutluydu. Evim meydana çok yakındı insanlar yine Santiago toplanmış ellerin tabanca ve kesici aletleriyle meydana dökülmüş bas bölgesine yürümeye yemin etmişlerdi. O gün oradaydım sanki başka yerde olsam kurtulacaktım bana vakti gelmediyse ölüm teğet geçebilir ama ya vakti ise o zaman teslim olup dua edeceksin diye öğretildi kimin söylediğini boş ver söyleyeni hatırlamıyorum konuşmak bana iyi geldi galiba biraz zorlanıyorum nede olsa sizin gibi değilim ben kalabalığı uzaktan izliyordum. Oradaki insanlarında özgürlük hakları vardı. Bunu İspanyollar anlamıyorlardı kimin hakkı olduğunu bilmeye gerek duymuyordum benim için sonuç önemliydi. Kafam yine karıştı. Bir saatten beri oradaydım gökyüzü tuhaf bir hal almış koyu Pembeye dönmüştü. İşte o an oradaydım sen benim orada olduğumu hayal bile edemezsin sizde öyle bir yetenek var mıydı ki? Gökyüzünü delen bir cisim son hızla üzerimize yaklaşıyordu. Kulakları sağır edici bir sesi vardı. Orada toplanmış binlerce insan kaçmaya çalışıyordu üzerine gelen taşlardan nereye kaçabilirler diki? Yıllarca gezindikleri Santiago of Bonari meydana onlara mezar olacaktı ve oldu da yeryüzüne ilk çarpan taş ne yazık ki benim yaşadım ülke ispanyaya ve onun eşsiz meydanı Santiago ya vurdu. Bunu burada söylüyorum ama o zaman hiçbir önemi yoktu bunun sen düşünebilirsin ama ben düşünmemeliydim koşmaya başlamıştım dümdüz koşuyordum nereye gideceğime dâhil bir fikrim yoktu bu felaketten uzaklaşabildiğim kadar uzaklaşmalıydım uzunca koştum nefesim tükenene kadar arkama baktığımda ise her taraf yerle bir olmuştu. Evim de yıkılanlar arasındaydı. Güzel sahibi de yazık üzülmüştüm neye mi? Bende buna cevap istemiştim ama yok cevap yok yok işte o sırada arkamdaki bina üzerime devrildiğini çok geç fark etmiştim şimdi binanın enkazının içinde bir yerlerdeydim nasıl ölmemiştim bu mümkün müydü? en son bir televizyon sesi işitmiştim spiker şu sözcükleri sürekli telaffuz ediyordu ‘’Beklenen meteor yağmuru başlamıştır kendinizi koruyun’’ buna neydi şimdi nerde bunca devlet bunca bilim adamı ve bunca teknoloji hepsinin devri bitmişti Neden? Evet, uzaklılar mı basmıştı dünyayı? Yoksa Kuran bize yüzyıllar önce anlattıkları mı gerçekleşiyordu? Evet, yola gelmeyen her zaman her yerde yaratıcısını inkâr eden insanoğlunun sonu gelmişti. Aklıma ilk gelen şey buydu gülme enkazın içinde ayağıma taş düşmüş kana bulanmıştı pantolonum kan olmuş ve etime yapışmıştı. Bir taş daha karnıma düştü fazla büyük değildi ama onun acısıyla bağırarak Allah diye bağırmıştım. Uzun zamandan beri ağzıma almadığım bir kelimeydi. O sırada enkazda bir çıtırdama olmuş ayaklarımın uçunda bir boşluk açılmıştı. Tekmelerimle boşluğu genişlettim yerin altında insan gücü işliyor sadece insanlığın aniden bu seviye gelmesi gerçekten kötü içeriye girdiğim oda bir oturma odasıydı. televizyon açıktı televizyon bir Arap kanalıydı ama spikerin sesini duyamıyordum muhtemelen bu sarsılmada ses sistemini bozulmuş olduğunu düşündüm o sırada televizyonun karsısındaki kanepede oturan bir insan gördüm korkmuştum çok sakin görünüyordu. Bana arkası dönükken Evlat dedi ve devam etti etrafına bir bak devrilen bina nasıl bu kadar düz olabilir? Televizyon neden parçalanmadı? Kulakların neden sağır oldu? Bina üzerine devrildi neden hala yaşıyorsun? Ayaklarında kanama neden durdu? Karnına kocaman bir taş düştü farkında mısın? Bu sorular o zaman yanıt aramaya başlamıştım ama o devam etti. Bu zamana kadar neden aramadın? Neden bir şeylerin olmasını bekledin? Şimdi bunları düşünecek zamanın var mı? Hayatını kurtarmak senin elinde ama yaşamak değil senin solunda bir balta var onunla oradaki duvarı kır tuvalete ulaşacaksın oradaki kapıyı kır hol boyunca ilerle aydınlık bir yer bulacaksın oradan dünyaya yeniden dön peki sen kimsin? Şimdiye kadar bilmen gerekiyordu dünyaya geri döndüğünde bir ezan sesi duyacaksın o ses mümkün olabildiğince uzaklaş o gerçek değil tavanda tozlar odanın içine dökülmeye başlamıştı sanki bir kum saatinin içindeydi ve kumlar gerçek zamana akıp beni boğacaktı. Bunlar gerçek miydi? Yoksa hayal gücümün sınırlarını aşmış mıydım?