Keşkelerden Bir Demet!

13 / 7 / 2008  Pazar tarihinde Erol Sunat tarafından eklendi, 119 kez okundu...

“Ağabey yetmiş beşinde....Yaz gelmiş, hanım yazlıkta, ağabey oturur evinde...Neymiş...Kendi kendine bakarmış...Yemek yapmakta üstüne yokmuş...Her yemeği çok güzel yaparmış...Derya deniz ya, içine girdin mi, ne tutunacak bir dalın varmış, nede ayakların yere basıyormuş...Yüzmeyi bile öğrenememiş zaten...Deniz ürkütüyormuş ağabeyi...Dokunuyormuş da...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Keşkelerden Bir Demet!

Ağabey yetmiş beşinde....Yaz gelmiş, hanım yazlıkta, ağabey oturur evinde...
Neymiş...
Kendi kendine bakarmış...
Yemek yapmakta üstüne yokmuş...
Her yemeği çok güzel yaparmış...
Derya deniz ya, içine girdin mi, ne tutunacak bir dalın varmış, nede ayakların yere basıyormuş...
Yüzmeyi bile öğrenememiş zaten...
Deniz ürkütüyormuş ağabeyi...
Dokunuyormuş da...
O zaman da soruyoruz tabi...
- Madem tatil yapmayacaktın yazlığı niye aldın?
- Çoluk-çocuk tatil yapsın diye...
- Bari birkaç gün yanlarına git, sahi neden gitmiyorsun?
- Kafamı dinlemek için...
- Böyle daha mı, rahatsın?
- Ha şunu bileydin...
- Cennetlik kocaların ilk sırası senin galiba...
- Sen ne sandın ya. Cennetlik kocalığı kimselere bırakmam. Tatil bu oğlum, kimseyi üzmeyeceksin, kimseye karışmayacaksın, kimseyle münakaşa etmeyeceksin, meraklanırsan, telefonlar hangi güne duruyor. Alo de konuş...
- Kaç gün bu ayrılık...
- Yaz boyu...
- Hadi canım!...
- Bütün yaz benim. Erken kalktın, geç kaldın diyen yok. Misafir gelecek, hadi sen bir çık dolaş diyen yok... Yediğime içtiğime, karışan yok. Gene hangi arkadaşının yanındaydın diye soran yok.
- Huzura kavuştun yani...
- Ne diyorsun oğlum...Şu son yıllar yaz aylarını iple çekiyorum ben, iple...

*****

Ağabey kendini ne kadar haklı çıkarmaya çalışırsa çalışsın, bu yaşlarda bu ayrılıklar son derece yanlış ve sakıncalı...
Atalar, hanım adama ellisinden sonra lazım demişler. Rahmetli Müdürüm, mekanı cennet olsun, Muammer Ağabeyim, hanımı sakız gibi burnuna yapıştıracaksın, sen nereye, o oraya derdi.
Canınızın şenliği, yanınızda nefes alıp veren biri, dostunuz, yareniniz, hayat arkadaşınız, koca bir yaz boyunca sizden ayrı olmamalı...
Olmamalı da, ağabeyi çok mutlu görünce, ne diyeceksiniz ki...
Gerçi mutluluğu, efkarından mı, sinirinden mi, yoksa, çaresizliğinden mi, orası da apayrı bir konu ya...
Her neyse...
Can çıkar huy çıkmaz demişler...
Hazır yeri gelmişken, hanımlara da, bir çift lafımız olsun değil mi?
Aynen gençlik yıllarında olduğu gibi, adamları zapturapt altında tutmaya kalkışan teyzeler, üç günlük dünyayı dar etmeyin şu kocalarınıza...
Adamlar kayıp gittikten sonra, kıymetini bilmeniz çok mu önemli?
Ah, vah edip ağlamanız neye yarayacak...
Keşkelerden koca bir demet çiçek yaptırıp, her gün mezarına gitseniz, ağabeyler geri mi, gelecek?
Allah geçinden versin, gelin kalan günlerinizi birlikte geçirin.
Yaşı yetmiş de olsa, bir kadın kocasını, yada bir erkek karısını bu kadar uzun süre yalnız bırakmamalı...
Hayat kısa lakin, birlikte mesut ve bahtiyar yaşamaya değmez mi?.
40-50 yıl süren beraberlikler bunun bir ispatı...
Acı günler, tatlı günler, sevinçler, hüzünler, nice hatıralar var o beraberliklerde...
Bir hayatın paylaşılması, bir hayatın yaşanır hale getirilmesi var.
Hayatın sıkıntılarına birlikte göğüs gerilmesi var.
Hoşgörü, anlayış, sevgi ve saygının olduğu hanelerde, uzun süreli olmuştur, evlilikler.
İşte böyle ağabey...
Yetmişinden sonra, kendine baksan ne kadar bakarsın?
Yemek yapsan ne kadar yaparsın?
Kendini eylesen ne kadar eylersin...
Keşke demek istemiyorum, demiyorum....
Sen bilirsin!....