Tek Dostalarımminik Kuşlarım

18 / 7 / 2008  Cuma tarihinde Rezzan Yetiş tarafından eklendi, 224 kez okundu...

“Sabah güneşinin ışığı perdesinden tam suratına doğru yansıyordu.Daha fazla dayanamayıp yatağından yavaşça doğruldu.Yatağının kenarındaki masada duran sudan bir yudum aldı.Ve kendine gelmesi için yeterliydi.Küçük adımlarla yüzünü yıkamak için lavoboya gitti.Elini yüzünü yıkadı.Başına yavaşça kaldırdı ve suratına baktı.Gençliğinden tek bir eser ka...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Tek Dostalarımminik Kuşlarım

Sabah güneşinin ışığı perdesinden tam suratına doğru yansıyordu.Daha fazla dayanamayıp yatağından yavaşça doğruldu.Yatağının kenarındaki masada duran sudan bir yudum aldı.Ve kendine gelmesi için yeterliydi.Küçük adımlarla yüzünü yıkamak için lavoboya gitti.Elini yüzünü yıkadı.Başına yavaşça kaldırdı ve suratına baktı.Gençliğinden tek bir eser kalmamıştı yaşlı suratında.Artık ne o aşkları,ne güzelliği,ne endam...Hiçbiri yoktu.Yaşlı suratını görünce her zaman şunun söylerdi"Hey gidi günler hey...ßeni de bu hale getirdiniz...Hey gidi günler Heeyy..."

Kapının kenarındaki bastonunu aldı.Yavaşça mutfağa doru gitmeye başladı.Poşet çayını çıkardı.Ocağa su koydu.Buzdolabını açıp peynir ve domatesi çıkardı.Ekmeği aldı ve yemeğe başladı.Ocakda fokurdamaya başlayan suyu alıp bardağına boşalttı ve poşet çayını içine koydu.Her zaman böyle kahvaltı yapardı.Kahvaltısını yaptıktan sonra masadan kalkmadan"Allah`ım.Sana şükrediyorum."dedi.

Evin kapısına doğru yöneldi.Elinde küçük bir paket vardı.Lastikten ayakkabılarını giydi.Paltosunu üstüne aldı ve evden çıktı.

Deniz kenarına gidiyordu her zamanki gibi.Deniz kenarında bir banka oturdu ve elindeki pakedi açtı.İçinde kuş yemleri vardı.Yere doğru savurdu.ßirden kuşlar yavaş yavaş oraya yöneldi."Gelin benim güzellerim.Gelin benim tek dostlarım,gelin"Kuşlar onun hayattaki tek dostuydu.Yaşlı teyze ile her sabah burada buluşurlardı.Yaşlı teyze,kuşların kendisini hiçbir zaman terketmeyeceğini düşündüğünden "tek dostlarım sizlersiniz"diyordu.

Şöyle bir ´ah´ çekti.£ski dostlarını düşündü.Hepsini kaybetmişti.Onları aramış ama ne bir iz ne bir bilene rastlamıştı.Sonra aklına Sadık eşi geldi."Keşke yaşıyor olsaydın.Keşke ikimizin tek dostları bu minik kuşlar olsaydı"dedi.

Ardından o feci kaza geldi aklına.O lanet olası kaza!O kazadan sonra yaşayan bir ölü haline gelmişti.Bütün her şeyini o kazada kaybetmişti.Tren Kazası!O tren kazasında ne dostları kalmıştı,ne de sevdiği,kaderi,aşkı kalmıştı.Tek o kurtulmuş olsa bile o bir ölüydü.

"Allah`ım!ßeni yalnız komadın ama,beni neden almadın yanına...ßeni onlarsız neden bıraktın Rabbim!"dedi.ßu sözlerden sonra kuşlar bir anda gitmeye başladılar.Hiç böyle yapmazlardı,neden bir anda uçup gitmişlerdi?"Durun,nereye gidiyorsunuz?Sizde mi beni terkedip gideceksiniz?"dedi o yaşlı ve kısık sesiyle..
Yaşlı kadın,artık o küçük dostlarınında gelmeyeceği umuduna kapılmıştı.Hayattan o kadar bıkmış durumdaydı ki,onların bir dha dönmeyeceğini düşündü.O yaşlı gözlerinden,küçük bir damla süzülüp çenesine kadar inmişti...Sonra birden gökyüzüne baktı ve kuşla dönüyordu."O da ne!"Kuşlar daha fazla olmuş yaşlı kadının yanına geliyorlar.Kuşlarla yaşlı kadın arasında artık öyle bir bağ olmuş ki,kuşlar onun dertlerini birazcık olsada unutturmak için daha fazla kuş getirip onu eğlendirmek istemişlerdi.Kadın bunu anladığında,gözlerinden damlalar ardı ardına süzülmeye başlamıştı.Ve ardından şu cümleyi söyledi"Hayata tutunduğum tek dalım,Tek dostlarım,Minik Kuşlarım" dedi ve yüzünde minik bir tebessüm oluştu.O al al yanaklarında gamzeleri,eşinin en çok sevdiği gamzeleri çıkmıştı.....